باقر، محمدبن علی بن الحسین علیه السلام، لقبش «باقر» است. باقر یعنی شکافنده. به آن حضرت

«باقرالعلوم» می گفتند، یعنی شکافنده ی دانشها.


مردی ی، به صورت س یه و استهزاء، کلمه ی «باقر» را تصحیف کرد به کلمه ی «بقر» یعنی ،

به آن حضرت گفت: «انت بقر» یعنی تو ی.


بدون آنکه از خود ناراحتی نشان بدهد و اظهار عصبانیت کند، با کمال سادگی گفت: «نه، من بقر نیستم،

من باقرم».


ی: تو پسر زنی هستی که آشپز بود.


- شغلش این بود، عار و ننگی محسوب نمی شود.


- مادرت سیاه و بی شرم و بدزبان بود.


- اگر این نسبت ها که به مادرم می دهی راست است خداوند او را بیامرزد و از گناهش بگذرد، و اگر دروغ

است از گناه تو بگذرد که دروغ و افترا بستی.


مشاهده ی این همه حلم از مردی که قادر بود همه گونه موجبات آزار یک مرد خارج از دین را فراهم

 

 

آورد، کافی بود که انقل در روحیه ی مرد ی ایجاد نماید و او را به سوی بکشاند.

 

مرد ی بعدا مسلمان شد. 

 

 

 

 

 

شهادت  حضرت  محمد باقر (ع) بر تمام شیعیان جهان تسلیت باد.